We gaan ons klaar maken voor het grote duikavontuur!

De eerste echte vakantiedag besteden we aan het wandelen door Dahab (Klaas zijn mond valt menigmaal open; he loves it!) en we gaan naar Adventure spot om onze duikspullen uit te zoeken. We hijsen ons in de wetsuits, passen duikbrillen en trimvesten. Vergis je niet, is 'n hele klus.

Zo'n pak zit niet echt heel lekker, maar wel belangrijk want het water is nog erg koud

Het is gezellig. De mannen van de duikschool zijn immens relaxed en we voelen ons goed bij de keuze om met Adventure Spot te gaan duiken. Klaas gaat naar de studieruimte en bekijkt het eerste deel van de Padi/video ter introductie bij het behalen van je Open Water Padibrevet. Daarna snorkelen we bij Eelgarden (een van de mooie duikplekken in Dahab zelf), eten daar brood met falafel en wandelen terug naar AS. Daar kijkt Klaas nog twee delen van de video en regelen een taxi terug naar Happy Life.
Tot mijn grote verbazing is Klaas die avond nog steeds niet moe. Hoe kan dat? Ikzelf lig er helemaal af. Is het de leeftijd? Of heeft Klaas een aan ongezond grenzende hoeveelheid energie? Wat ik wel echt heerlijk vind is dat we in Happy Life zitten. Het eten is gewoon geregeld, het enige dat we moeten doen is de mutanten negeren en ons niet ergeren aan hun gedrag. Het lukt allemaal best met een paar noodgrepen. Vanavond eten we lekker gegrilde verse vissen van de bakplaat. Er liggen zelfs verse calamari. (Een mutant prikte de hele calamari van 40 cm lang en 15 cm breed op zijn vork, geen idee hebbende wat 't was -maar hebben is hebben he..- en liep ermee naar de gril. De kok probeerde 'm netjes uit te leggen dat hij er een stukje van af moest snijden en dat de ringen gegrild konden worden,..).

Bijgevoegde foto heeft trouwens niets te maken met de inktvisringen, maar is de desserttafel.

Na 't eten moest Klaas heel hard aan de bak, de eerste drie hoofdstukken van zijn Open Water Padi boek moesten genuttigd gaan worden. Zelf ben ik na een wijntje afgehaakt. Mijn ogen vielen dicht. Dat is zo heerlijk aan Dahab, het duiken of wellicht de wind hier, ik hoef totaal geen moeite te doen in slaap te valllen. Klaas studeert tot 00.00 uur, de held.

(iedere ochtend weer een mooi opgemaakt bed!)

De eerste duikdag
Nou het zit erop, onze eerste duikdag. Het was heerlijk! Lekker vroeg opgestaan, weer een prima ontbijtje met wat minder mutanten dan de dag ervoor. Het is toch verbazingwekkend hoe vroeg mutanten kunnen opstaan. Je zou verwachten met obesitas dat je dan lekker lang in je bed blijft liggen, of zorgt dat voor doorligwonden? Anyway, we werden strak om half 9 opgehaald door Salem, de chauffeur van de duikschool en Klaas blijkt een geweldige leraar te hebben; een Engelsman die super gemotiveerd is en in mijn ogen geen betere leraar voor een starter kan zijn. Zelf ga ik duiken met Mohammed (leraar), Buddha (master) en twee klanten. Een Oostenrijks meisje en en Ierse gozert. Helemaal gezellig. We gaan eerst naar het Lighthouse en de middag gaan we duiken bij de drie eilanden. Deze laatste duik was absoluut de mooiste duik die ik ooit heb gemaakt. Het is zo moeilijk om te beschrijven hoe prachtig het onderwater is. Ik zag voor het eerst een hele school barracuda's. Echt adembenemend. Duizenden zilverachtige vissen die golvend in het water bewegen, om je heen als je een beetje gelukt hebt. Ik voel me goed onder water, ben af en toe beetje pissed off omdat ik mijn drijfvermogen niet helemaal onder controle heb; ik zink dan of zweef omhoog. Het e.e.a. is te controleren via ademhalen en/of lucht in of uit je vest te laten Het is echt een kunstje om 'neutrally boyant' te zijn. Later realiseer ik me dat mijn drijvermogen wel een realtie heeft met mijn karakter.... Ik ben benieuwd hoe het met Klaas is gegaan. Ik zit nu al uren op 'm te wachten bij de duikschool en ik vind het zo onderhand lang genoeg duren, ik wil weten hoe het met mijn skatje gaat!!!!!. Ik heb 'm even gezien toen hij voor t eerst het water in ging, maar dat zegt natuurlijk nog helemaal niets. Ik heb vanzelfsprekend -als een goed vriendin betaamt-, alles op de gevoelige plaat vastgelegd.

Klaas en John, the first dive

Hier op deze plek zou een stukje van Klaas zijn hand moeten komen, maar Klaas geeft aan op vakantie te zijn, dus het is een no go. Kort komt het erop neer dat Klaas een geweldige eerste duikdag heeft gehad. Vanavond eten we weer smakelijk; we kunnen vissen laten grillen op de bakplaat en de salades zijn echt goed. Yolanda en Serge zijn het enigste Nederlandse stel in het resort en we hebben al een paar keer met ze gebabbeld. Ze komen uit Venray. Ze schuiven bij ons aan en praten over onze ervaringen in Dahab en het leven. Gezellig. Klaas haakt al vroeg af omdat hij moet studeren. De dvd van Padi heeft hij meegekregen en dus kan hij lekker in bed op zijn Mac studeren. Ik blijf nog wat kletsen met Yolanda en Serge. Yolanda heeft een reuze interessante baan bij t Radbout (schrijf ik dat goed?) als rampencoordinator en met rode oren luister ik naar haar verhalen hoe vreselijk slecht de rampendraaiboeken in Nederland zijn geregeld voor ziekenhuizen. Je mag stellen dat deze er NIET zijn, net als de opvang van familieleden e.d. Net als de avond ervoor red ik het net naar mijn bed, maar Klaas die heeft weer nergens last van. Wat een manneke...energie voor tien en ik dacht dat ik dat had. Forget it!

Dag 3
De volgende ochtend staat Salem onze chauffeur niet om half 9 klaar. Huh...waar is Salem? Vanuit 't niets duikt John, de duikinstructeur van Klaas, op om te zeggen dat Salem de verkeerde weg heeft genomen en niet bij meer het hotel kan komen. Steevast rijdt Salem verkeerd. Het is ook niet makkelijk de zandsporen in de woestijn te vinden, eerlijk is eerlijk!
Klaas duikt vandaag bij Morray Garden (dat ligt naast ons hotel) en ik ga naar de Blue Hole en de Canyon. Super spannend weer. Het zijn twee heftige duiken waar duikers zelfs vanuit Sharm el Sheik naartoe komen rijden. Ik heb ze nu twee keer eerder gedaan. In de Canyon (gleuf in het gesteente) was ik vorig jaar een beetje paniekerig, maar de Blue Hole (een onmeetbaar blauw gat) ging prima. Het is afschrikwekkend als je gaat googelen op de Blue Hole, en Youtube moet je maar helemaal uit je hoofd laten. Daar zie je mensen sterven, gewoon live op beeld. Het is een apart fenomeen de Blue Hole. Veel over te zeggen!

Ik duik weer met de club van de dag ervoor. Gezellig. Salem brengt ons eerst naar de Canyon. Een schitterende duik. Net als vorig jaar toch weer een klein beetje paniek in me. We gaan nl. diep, de druk op je gezicht en duikbril neemt toe, ik moet veel klaren om de druk van mijn oren af te halen. Mijn bril loopt steeds vol water waardoor ik slecht zie. Er zijn aardig wat duikers in de canyon. Ik voel me OK, maar niet echt 100% relaxed. Het duiken in een smalle ruimte op die diepte met alleen maar een smal stukje licht boven me dat bijna is afgedicht door de hoeveelheid duikers die ook naar beneden willen. Claustrofobisch is een understatement in deze. De tweede duik wordt de Blue Hole, 10 minuten rijden verder. We hangen onze wetsuits te drogen en nemen plaats in een van de 8 restaurantjes die bij de BH liggen. Vanuit het restaurant zie je het blauwe gat liggen (zie eerste foto). Lekker loungen want een restaurant hier is zoveel als kleden op de grond met heel veel kussens. Een heerlijk Egyptisch ontbijt als lunch; friet, sla, falafel, eieren met uien en verse jus. Het is een feest om hier op deze plek foto's te maken. Het water is zo blauw en de plaquettes van 'dooie Blue Hole divers' zijn ook wel aardig om te fotograferen. Toen wist ik nog niet dat ik een half uur later zou denken dat ik zeker wist dat mijn overlijdingsplaquette daar binnenkort ook bij zou komen te hangen, maar dat allemaal later.....

Plaquettes ter nagedachtenis van overleden mensen in de Blue Hole

Het enige nadeel van duiken in de BH is dat je via The Bells erin gaat (zie foto). The Bells is een smal gat, een soort spleet die oneindig diep is, maar op ongeveer 27 meter diepte een gat heeft waar je door moet zwemmen om in de BH terecht te komen. Je moet echter wel 5 minuten naar de Bells lopen over een berg en dat met al je spullen aan en die loodzware tank op je rug. Eenmaal in de Bells (geluid van zuurstoftanks die botsen op de rotsen klinken als bells) moet je rare capriolen uithalen om je in het smalle gat te kunnen laten zakken. Ik ben behoorlijk kapot als ik eindelijk in het water lig. Van te voren zijn we gebrieved hoe de duik gaat verlopen. Een voor een zakken we het gat in, laten ons trimvest (BCD voor de duikers onder ons) leeglopen en zakken naar beneden. Halverwege de spleet gebeurt er iets heel vervelend, zoongeveer op 22/23 meter diepte. Ik zie mijn duikinstructuer heel ver beneden me. Boven me zijn Buddha en Miriam erg met elkaar bezig (ze zijn een zeer verliefd stelletje) en Brandon is zoals gewoonlijk helemaal inzichzelf. Ik freak. FREAK FREAK FREAK FREAK met een grote F. Alles maar dan ook alles slaat op tilt bij me. Het is nonens, klinklare nonsens en hoe meer ik dat besef hoe harder ik ga hyperventileren. Ik kan nog net een noodsignaal afgeven aan mijn duikinstructeur die zeker 4 meter onder me is. Te ver weg. Buddha is ondertussen een meter of twee van me vandaan, maar kijkt me niet aan, hij heeft alleen maar oog voor zijn vriendin. Ik zwem naar 'm toe. Sla 'm en trek 'm aan zijn hoofd. Ik ben ondertussen in het stadium beland dat ik mijn regulator uit mijn mond wil halen en keihard naar boven wil zwemmen. Buddha grijpt gelijk in. Hij houdt me in de houtgreep en trek me naar beneden, wat bij mij nog meer paniek veroorzaakt. Hij duwt de regulator steeds weer terug in mijn mond en probeert me aan te kijken en me met zijn ogen uit te leggen dat het goed is. Langzaam zwemmen we naar boven. Ik blijf hyperventileren en mijn armen naar boven zwaaien. I want to go up UP UP UP UP UP UP!!! Als ik boven water kom weet ik niet of ik moet lachen of huilen. Buddha sommeert me niet te praten, alleen rustig te ademen. Ik bied 'm mijn excuses aan, wat hij onnodig vindt. Na twee minuten ben ik rustig. Buddha eist dat ik meteen mijn regulator weer in mijn mond stop en met hem, hand in hand opnieuw afdaal naar de BH. WAT? IS HIJ GEK GEWORDEN?
Maar omdat hij het eist, heb ik geen keuze. Ik hou 'm stevig vast en we dalen metertje voor metertje af. Ik lijk wel een kleuter. Ik schaam me dood, maar ik realiseer me ook dat ik nog steeds doodsbang ben. De groep zien we na 5 minuten. Iedereen is verbaasd me te zien, ze klappen en tikken me op de schouders. We maken de duik af (prachtige duik verders). Waarom gebeurde dit allemaal? Ik weet het niet. Nu ik dit type zijn we een dag verder en nog steeds breek ik mijn hoofd over het hele gebeuren. Het is eigenlijk nog niet echt mogelijk het allemaal te verwerken. Er is zoveel door me heen gegaan, ik heb voor mijn gevoel de dood in de ogen gekeken, wat op de keeper beschouwd helemaal nergens op slaat want ik was in perfecte handen. Feit is wel dat ik nog zo bang ben geweest. Ik realisserde me in een extreem uitvergrote vorm hoe klein en kwetsbaar ik ben (en wat een nep-avonturier er in me schuilt...dit laatste zit me nog het meeste dwars). Als we allemaal weer op het droge staan, praten we er een beetje over na. Ik merk dat mijn duikinstructeur pissed off op me is, maar dat wil hij niet met zoveel worden zeggen. Buddha daarentegen blijft lief en ik denk dat hij ergens trots is dat hij als ondergeschikte 'master' mijn 'zelfmoordpoging' maar toch heel mooi heeft geklaard!

Salem zet me aan het einde van de middag af bij mijn hotel. Ben blij even alleen te zijn en besluit wat te gaan hangen, wat vrouwelijke klusjes te doen en wijn te drinken. Ik moet alles op een rijtje krijgen. Een paar uur later komt Klaas binnen en die is laaiend enthousiast -met een knalrood kupke- met John een geweldige dag gehad, maar is voor het eerst dat ik 'm ken, afgemat. Hiehaaaaa Klaas is moe (zie bijgaande foto) en niet zo'n beetje ook. Maargoed, terecht want als ik al zijn avonturen aanhoor en alle skills die hij van John moet kennen om zijn brevet te halen krijg voorgeschoteld, snap ik ook dat je geen pap meer kunt zeggen. De avond eindigt dan ook en keer op tijd. We eten lekker en gaan vroeg naar bed. Klaas heeft helaas een beetje last van diarree en maakt zich daar zorgen over en slaapt de hele nacht slecht. Maar Klaas zal Klaas niet zijn wanneer hij de volgende ochtend weer helemaal het mannetje is.
En dat brengt mij tot het einde van onze avonturen in Dahab, voor nu. We pakken zo de shuttle bus. Klaas gaat zijn theorie-examen zo doen (praktijk heeft hij dus gisteren al gehaald) en ik ga lekker een beetje shoppen, snorkelen en lullen met wie ik ook maar tegenkom en last but not least, mezelf voorbereiden op mijn verjaardag morgen. Als t een beetje meezit gaat Klaas het personeel van Happy Life niets vertellen. Dat bespaart me een taart en het voltallige personeel dat happy birthday aan tafel komt zingen.....

Alle foto's van 'Klaas en Elles in Dahab' zijn te bewonderen op:

http://picasaweb.google.nl/ellespaijens/Dahab2009?authkey=Gv1sRgCPb8y77Bm_O6Fw&feat=directlink

Helaas is de Nikon N60 er nog niet aan te pas gekomen. Bovenstaand resutaat is geboekt met de Canon Powershot E1. Super toestel!!!